“Bu tutkunun annemin genlerinden geldiğini fark ettim”
BHP’li Recordchaser yakın zamanda diğer meraklılarla şu sözleri paylaştı:
Olağanüstü Bir Yolculuğun Başlangıcı

İki yıl önce annem, Bayan Swarn Gupta’ya meme kanseri teşhisi konuldu. Böyle bir durumda olan her çocuk gibi ben de şok olmuş ve ne yapacağımı bilemez haldeydim. Birçok doktorla görüştük ve hepsi aynı şeyi söyledi: “Zaten geç kaldınız. Kemoterapiye hemen başlayın.” Kemoterapi düşüncesi bile aklıma kel kalmak, mide bulantısı çekmek, sık sık hastaneye gitmek, zamanımızın çoğunu hastane önlükleriyle geçirmek ve tabii ki hayatın bu aşamasında büyük paralar harcamak gibi kasvetli görüntüler getiriyordu. Zaten zorlu gelen hayat, aniden elimizden kayıp gidiyor gibiydi. O dönemde anneme önemli bir soru sordum: “Anne, hayatının büyük bir kısmında acı çektin ve her anını ailenin bakımıyla geçirdin. Şimdi gerçekten ne yapmak istersin? Hayatında yapmak istediğin şeyler neler?” Annem hemen cevap vermedi. Ancak birkaç gün sonra cevabıyla geri döndü.
“Oğlum, bu konuyu çok düşündüm ve vardığım sonuç şu: Hayatımın geri kalanını hasta olarak geçirmek istemiyorum. Seyahat etmek ve adımı tarihe yazdıracak bir şey yapmak istiyorum.”

Sözleri bende derin bir etki yarattı. Bu tutkunun annemin genlerinden geldiğini fark ettim ve sonunda 2021’de Guinness Dünya Rekorları’na (GWR) “Tek Bir Ülkede Planlı Toplu Taşıma ile En Uzun Yolculuk” rekoruyla girmiştim.
Onun Hayat Listesini Gerçeğe Dönüştürmek
Her zaman annemin benden bile daha büyük ve daha iyi bir seyahat tutkunu olduğunu söyledim. Zamanımı birlikte hangi seyahat rekorlarını kırabileceğimizi planlamak için kullanmaya başladım. Önce onun C vitamini açısından zengin bir diyet uygulamasını ve reçeteli ilaçlarını zaman zaman almasını sağladık; aynı zamanda yavaş yavaş hayat listesindeki hedefleri gerçekleştirmeye odaklandık. Başlangıçta seçtiğimiz rekor, “Hindistan Ana Karasındaki Tüm Eyalet ve Birlik Bölgelerinin Başkentlerine Arabayla En Hızlı Yolculuk” idi.
İkimiz de ülkemizin zengin doğal güzelliklerini görmek istiyorduk, bu yüzden rekor başvurusunu INDIA BOOK OF RECORDS’a yaptık.

Bu devasa yolculuk rekorunu planlarken en önemli aşamalardan biri rota haritasını belirlemekti. Epik yolculuğumuz, ülkenin en kısa sürede en uç noktalarına ulaşacak şekilde tasarlandı. Dikkate alınması gereken birçok faktör vardı. Delhi’li olduğumuz için başlangıç ve bitiş noktamız Delhi olmalıydı. Ancak önce kuzeye mi, doğuya mı, batıya mı yoksa güneye mi gitmemiz gerektiği büyük bir karardı. Kuzeydoğu’da musonun erken başlaması, Manali–Leh yolunun geç açılması, çeşitli eyaletlerdeki seçimler gibi faktörler rota belirlenirken dikkate alındı. Sonunda, uzun bir tartışmanın ardından aşağıda gösterilen rota haritasını seçtik.
11 Eylül’deki GWR seferimle eş zamanlı olması için başlangıç tarihini 11 Mayıs 2026 olarak belirledik.
2022 model bir WagonR CNG’miz var ve arabamıza tam olarak güveniyoruz. Bu rekoru bir WagonR ile yapacağımızı söylediğimde herkes şaşırdı. Ancak arabam için aksesuar sağlayabilecek ve yol boyunca olası bir arıza durumunda bize yardımcı olabilecek sponsorlara ihtiyacım vardı. Çeşitli sosyal medya platformları aracılığıyla lastikler, araç kameraları, araba aksesuarları, seyahat malzemeleri ve diğer temel ihtiyaçlar için potansiyel sponsorlarla iletişime geçtim, ancak kimse yanıt vermedi. Kimse sponsor olmasa bile kendi birikimlerimle bu rekor denemesini yapmaya kararlıydım. Sonuçta annemin ne kadar zamanı kaldığını sadece Tanrı biliyordu. Düzenli araba tamircime gittim ve durumu anlattım. O bile bir WagonR’ın 25 gün boyunca neredeyse durmadan çalışıp ülkenin en zorlu arazilerinden geçmek için yapıldığına ikna olmamıştı. Elinden geleni yapacağını ama hiçbir şey garanti edemeyeceğini söyledi.
Araba için önerdiği değişiklikleri öğrenmek isterseniz, bunlar hakkında ayrı bir makale yazacağım.
Şubat ve Mart aylarının sonlarında bizi vuran bir diğer kriz ise petrol kriziydi. Son derece endişeliydim. Savaşın sonu görünmüyordu. Bu seferi gerçekleştirmemiz gerekiyorsa, tam da o zaman yapmamız gerektiğini biliyordum. Anneme, benzin veya CNG için iki ila üç saat beklemek zorunda kalsak bile devam edeceğimizi söyledim. Vazgeçmeye niyetimiz yoktu.
Ülkenin hiçbir yerinde benzin veya CNG kıtlığı yaşamadığımız için Hindistan Hükümeti’ne minnettarız.
İzlenmesi Gereken Kurallar ve Sunulması Gereken Kanıtlar
INDIA BOOK OF RECORDS tarafından belirlenen kurallara uymak zorundaydık. Bunlar arasında bir günlük tutmak, GPS kayıtlarını, fotoğraf ve video kanıtlarını, araç kamerası görüntülerini, ülkedeki her otoyol gişesinde coğrafi etiketli fotoğrafları, tüm yolculuğun GPS dosyalarını, yakıt fişlerini, otel fişlerini ve diğer destekleyici belgeleri sunmak yer alıyordu.
Ayrıca tüm kanıtları seferi tamamladıktan sonra 15 gün içinde sunmamız gerekiyordu.
Seferimiz 25 gün boyunca günde yaklaşık 670 kilometre yol kat etmeyi gerektirdiği için hasta olma lüksümüz yoktu. GWR seferim sırasında sadece dal fry ve chapati ile hayatta kalma deneyimim vardı. Ancak beni en çok endişelendiren annemin sağlığıydı. Diyabetle yaşayanlar bilir ki sık sık idrara çıkma ihtiyacı oldukça yaygındır. Annemin tüm yolculuk boyunca sağlığını bu kadar iyi yönetmesine şaşırdım.
Günde sadece iki mola verdik ve mümkün olduğunca hafif beslenmeye çalıştık.
11 Mayıs arifesinde ne yaptığımızı zar zor hatırlıyorum. İkimiz de son hazırlıklarla meşguldük. Annem için bu, bir rekor denemesinin ilk seferiydi. Doğal olarak ikimiz de gergindik. Tam bir gece uyumayı planlamıştım ama dört saatten fazla uyuyamadım. 11 Mayıs 2026’da sabah 5:30’da uyandım ve annem zaten uyanıktı. Bizi Hindistan’ın en uç noktalarına götürecek yolculuk birkaç saat içinde başlayacaktı. Sonunda, saat 09:00’da, günlüğe ilk kaydı yapıp onaylattıktan sonra Delhi’deki Lal Qila’dan yolculuğumuza başladık.
Ve işte başladık! Bir anne-oğul ikilisi, Hindistan’ı boydan boya geçecek epik bir yolculuğa çıkmaya hazırdı.
1.–3. Gün: Delhi’den Guwahati’ye
Temel Bulgular ve Genel Değerlendirme
Ganderbal’dan Mamer’e kadar sürdük ve gece Zoji La Geçidi’nden geçmek istemediğimiz için bir otelde kaldık. Otel personeli bile annemle benim bu rekor seferini gerçekleştirdiğimizi görünce şaşırdı. Annemin böyle bir dayanıklılık yolculuğuna çıkma cesaretini ve kararlılığını övdüler. Ertesi gün erken kalktık ve Zoji La Geçidi’nden geçtik.
Zoji La Tüneli faaliyete geçtiğinde, NH 1’de yıl boyunca bağlantı sağlanmasına yardımcı olacak.
Drass ve Kargil’den geçerek akşama doğru Leh’e ulaştık. Bu, hayatımızın en iyi yolculuklarından biri oldu. Otoyolun durumu çok iyiydi. Oksijen seviyelerinde dalgalanmalar yaşamaya başladığımızda, bunu telafi etmek için daha fazla su içmeye çalıştık. Bunu kimse bize önermemişti; sadece kendiliğimizden yaptığımız bir şeydi. Seferi 25 gün içinde tamamlamayı planladığımız için Leh’de gecelememeye karar verdik ve Manali’ye doğru devam ettik. Buraya kadar okuduysanız, annemle birlikte bir WagonR’da neredeyse durmadan böyle sürmenin gerçekten mümkün olup olmadığını merak ettiğinize eminim.
Bu soruyu cevaplamak için, 25 günlük seferimizin tamamını araç kamerasına kaydettiğimi söylemek isterim. Bu hikayenin unutulup gitmesini istemiyorum.
O gece Leh–Manali rotasında tek araba bizdik. Gece Pang’a ulaştık ve iki saat uyumayı planladık. Bir kamp alanında sığındık ve bir çift bize nazikçe biraz siyah çay hazırladı. Saat gece 2 civarıydı ki annemin nefes almakta zorlandığını fark ettim.
Pang deniz seviyesinden yaklaşık 15.000 fit yükseklikte olduğu için, oradan ayrılarak yolculuğumuza devam etmeye karar verdik.
Leh’ten Pang’a giden yol iyi durumda, ancak Pang’dan Sarchu’ya uzanan bölümün, özellikle Gata Döngüleri etrafında iyileştirilmesi gerekiyor. Ayrıca Leh’de yakıt deposunu doldurmak da tavsiye edilir, çünkü Leh–Manali rotası boyunca çok az benzin istasyonu bulunuyor.
Bu seferi Mayıs ayında planlamıştık ve yukarıda belirtilen rotayı seçmiştik çünkü Baralacha La Geçidi genellikle Kasım’dan Mayıs’a kadar kapalı kalır. Sonunda 4 Haziran’da Baralacha La Geçidi’ni aştık ve karla kaplı dağlar arasında şarkı söyleyip dans ederek ilerledik!
Manali’ye giden yol NH 3 boyunca çok iyi durumdaydı. Manali’ye ulaştığımızda sıcaklık dramatik bir şekilde değişmişti. Yine sıcaktı! Manali–Bilaspur–Shimla rotasını izledik. Arka lastikte bir delinme fark ettim. Bir atölyede kontrol ettirdim ve tamirci bunun sadece küçük bir hava sızıntısı olduğunu ve endişelenilecek bir şey olmadığını söyledi. 16.500 kilometrelik bir yolculuk boyunca lastiklerde ne delinme ne de hava doldurma ihtiyacı oldu. Bu mucizevi değil mi? Bilaspur’dan Shimla’ya giden yol hala iyileştirilmeye ihtiyaç duyuyor. Akşam geç saatlerde Shimla’ya ulaştık. Chandigarh ve Dehradun hala geride kalmıştı. Bir dakika bile kaybetmemeye ve seferi en kısa sürede tamamlamaya karar verdik. Bu yüzden Shimla’dan Chandigarh’a hiç durmadan sürdük. Gece yarısı civarında Chandigarh’a ulaştık ve Nahan üzerinden Dehradun’a devam ettik. Son derece uykuluyduk. Yine de annem, seferin son gecesi olduğu için elimden gelenin en iyisini yapmamı teşvik etti.
Seferimizin son etabı Dehradun’dan Delhi’ye kadardı ve bunu yeni inşa edilen Delhi–Dehradun Ekspres Yolu’nu kullanarak tamamladık. Son birkaç saatte ikimiz de inanılmaz bir enerji ve neşeyle dolmuştuk, çünkü sonunda tünelin sonundaki ışığı görebiliyorduk.
5 Haziran 2026’da Lal Qila, Delhi’ye ulaştık ve 27 eyalet ile 6 Birlik Bölgesi boyunca 16.507 kilometrelik bir seferi tamamlamıştık.
INDIA BOOK OF RECORDS’a girmeyi başarmıştık! Resmi bağlantı burada
Anneme sordum: “Bu sefer hakkında ne söylemek istersin?” Cevap verdi: “Bir yanda tüm hayatım, diğer yanda ise bu 25 gün.”
Farklı sosyal medya platformlarında kendime her zaman “Bugünün Shravan Kumar’ı” derim, çünkü annemin adının da Google’da yer aldığını gururla söyleyebilirim.
Okuyucularıma son bir soru sormak istiyorum: Hiç ailenizle böyle bir yolculuk gerçekleştirdiniz mi veya hayal mi ediyorsunuz?
Düşüncelerinizi yorumlarda paylaşın!
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔

Yorumlar